Medewerkersverhalen

Ruim een jaar geleden kwam ik via mijn vriend terecht bij Galerie en Atelier Herenplaats, onderdeel van Pameijer. Ik was bezig met mijn master Humanistiek en zocht een plek waar ik stage kon lopen. Toen ik eenmaal binnenstapte, werd ik meteen verliefd, ik ging helemaal aan.

Vorig jaar september ben ik begonnen als vrijwilliger in de bakkerij van Pameijer. Ik heb een passie voor bakken en op deze manier kan ik ook maatschappelijk mijn steentje bijdragen. Elke maandag kijk ik ernaar uit om samen met de cliënten te bakken. Het werken met hen is zo leuk omdat het mensen zijn in hun meest pure vorm, zonder filter. Zo begin ik de week altijd vol enthousiasme.

Als ik ergens twee jaar werk, ga ik alweer op zoek naar een nieuwe uitdaging. Sinds ik bij Pameijer werk, is dat niet meer zo. Dankzij de ontwikkelmogelijkheden die ik krijg aangeboden, vind ik die nieuwe uitdaging gewoon hier.

 Elke werkdag bij Pameijer is een nieuwe kans om te leren en mezelf uit te dagen. Dat heb ik ervaren in verschillende functies die ik hier al heb gehad. Het allerbelangrijkst in mijn werk als Wooncoach A, is het maken van verbinding met cliënten. Als je op een oppervlakkige manier te werk gaat, schrik je cliënten snel af. Als je écht contact maakt, zie je veel meer en kom je tot de kern van een probleem. Dan zie je pas waar bepaald gedrag vandaan komt.  

Tijdens mijn opleiding HBO V had ik niet gedacht dat ik in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) zou gaan werken. Nadat ik de HBO V had afgerond, kreeg ik de kans om de opleiding Sociaal Psychiatrische Verpleegkunde (SPV) te doen. Ondanks dat deze rol lange tijd niet erg populair was door bezuinigen, ben ik blij dat ik die stap heb gezet! 

Toen ik begon met werken, was ik een aantal jaar actief in de bouw. Door een blessure moest ik mijn koers aanpassen. Omdat ik altijd al mensen wilde helpen op persoonlijk niveau, besloot ik om bij Pameijer aan de slag te gaan.

Acht jaar werkte ik bij Pameijer als Wooncoach A, met veel plezier. Dat was het moment waarop ik voelde dat het tijd was voor iets nieuws. Ik wilde altijd al bij de gevangenis werken, dus ik besloot om een overstap te maken. Al snel ontdekte ik dat de manier van werken bij de gevangenis niet bij mij paste. Ik moest op een autoritaire manier sturing geven, terwijl mensen begeleiden mijn passie is.