Kijken naar wat wél mogelijk is. Dat typeert Judith, die deze maand haar vijftienjarig jubileum viert. Ze begon bij Pameijer in een periode waarin de focus meer en meer op uitstroom van cliënten kwam te liggen. “Ondersteuning zo kort mogelijk en zo lang als nodig. Een visie die goed bij mij past. Ik geloof dat er meer in mensen zit dan zijzelf of anderen soms denken."
Achter ieder mens zit een verhaal, gelooft Judith. "Niemand solliciteert er vrijwillig naar om schizofreen te raken, psychotisch te worden of verslaafd te zijn. Achter elke diagnose zit een levensverhaal. Als je dat kent, kun je veel beter aanvoelen en bepalen wat haalbaar en mogelijk is."
Aanvoelen wat nodig is
Al heel jong kwam Judith in aanraking met de zorg. Haar moeder werkte als verpleegkundige in een verzorgingstehuis waar ze als tienjarig meisje meehielp met activiteiten: bowlen met bewoners, koffie zetten en praatjes maken. Toen ze vijftien jaar was en op de middelbare school praktijkonderwijs volgde, liep ze stage op een afdeling met mensen met dementie. "Met geduld en contact maken lukte het me om bewoners die niet meer wilden eten toch iets te laten eten. Het zat blijkbaar altijd al in mij om te voelen wat er nodig was."
Ouderen en jongeren
Na de middelbare school zag Judith een carrière in het leger of bij de politie wel zitten. "Dat vond ik wel stoer", lacht ze, “maar mijn ouders zagen liever dat ik iets anders ging doen.” Ze besloot de mbo-opleiding Sociaal Pedagogisch Werk te doen en haar eindstage liep ze op een woonlocatie bij Pameijer. Na het mbo bleef ze hier nog twee jaar werken als invalkracht, terwijl ze ondertussen een hbo-opleiding deed en aansluitend een post hbo-opleiding tot Autismedeskundige.
Na haar studie ging ze werken op de afdeling Ouderenzorg GGZ bij het Riagg, waar ze schrijnende situaties aantrof bij cliënten thuis. Twee jaar later stapte ze over naar Bureau Jeugdzorg. "Ik was nog jong en zoekende naar wat ik wilde. Ik dacht: ik probeer het eens bij jeugd en gezinnen." Daar trof ze regelmatig heftige thuissituaties aan die onveilig waren voor de kinderen. Ze was begin twintig en wist: “Dit kan ik niet mijn hele leven doen. Ik heb ongelooflijk veel respect voor mensen die dit zware maar belangrijke werk doen."
Fluitend naar werk
Judith zag een vacature bij Pameijer Tuinsingel, een woonlocatie in Schiedam. Het team dat daar werkte, kende ze nog van haar stage. "Ik had het daar zo naar mijn zin gehad. Toen ik langsging om te solliciteren, kenden ze me nog en ze zagen me gelukkig graag komen. En het is nu precies vijftien jaar geleden dat ik er begon als wooncoach. Het voelde als thuiskomen en ik merkte meteen dat ik weer fluitend naar mijn werk ging."
Focus op uitstroom
De herstart van Judith bij Pameijer was ook het moment van een beweging om cliënten meer te laten uitstromen naar zelfstandig wonen. "Vroeger was het idee: je komt bij ons wonen en er wordt hier de rest van je leven voor je gezorgd. Die ingesleten manier van denken moest worden omgedraaid naar een focus op uitstroom. Dat kostte veel moeite. Zeker bij mensen die al heel lang bij ons woonden en jarenlang te horen kregen dat zelfstandig wonen er voor hen niet in zat.”
Judith weet precies hoe het voelt als iemand tegen je zegt dat het niets met je wordt. Ze maakte iets vergelijkbaars mee in haar jeugd. “Toen ik praktijkonderwijs deed, kreeg ik te horen dat ik niet zou kunnen studeren. Ik moest maar gaan werken." Ze bewees het tegendeel. Door haar mbo- en hbo-diploma te halen, liet ze zien dat ze het wél kon. "Ik geloof dat als je echt iets wilt, je veel kunt bereiken. Ik zeg daarom tegen cliënten dat ze zich niet zomaar iets wijs moeten laten maken. En als ik denk dat het helpt, dan vertel ik ze mijn verhaal om ze te motiveren.”
Meedenken en -praten werkt het best
Negen jaar geleden kreeg Judith de kans om een nieuwe locatie in Vlaardingen op te zetten om vandaaruit ambulante ondersteuning te bieden in de wijk. Ze vond een geschikte kantoorruimte aan de Hendrik Casimirstraat. "We begonnen er met één kamertje en een team van zes collega’s. Ik had ideeën over een werkwijze, maar ik wilde het juist bedenken samen met het hele team. Als alle collega’s erover meedenken en -praten, werkt dat uiteindelijk het allerbeste."
De locatie is inmiddels uitgegroeid tot een professionele werkplek waar een hele goede sfeer heerst. Judith is meewerkend teamleider van het 12-koppige team dat ongeveer 130 cliënten in de wijk ondersteunt. Andere teams van Pameijer komen regelmatig kijken hoe zij het doen. "Ik hoor ze dan vaak zeggen dat we zo’n veilig team zijn en dat we voor elkaar klaarstaan. Dat is een mooi compliment waar ik erg trots op ben." Daarnaast is Judith sinds december 2025 meewerkend teamleider van activerings- en ontmoetingscentrum Vlaardingen. “Dat doe ik ook met veel plezier en het maakt mijn werk afwisselend. De doelgroep, opdracht en manier van werken zijn hier anders en dat brengt andere uitdagingen met zich mee waar we met elkaar de mouwen voor opstropen.”
Zo kort mogelijk, zo lang als nodig
Vijftien jaar na haar start bij Pameijer is de uitstroombeweging alleen maar sterker geworden. "Ondersteuning moet zo kort mogelijk zijn, maar zo lang als nodig. Dat is de Pameijergedachte waar ik ook echt achtersta. Als een cliënt op het punt staat dat die ons niet meer nodig heeft, dan hebben we ons werk goed gedaan."