Deze maand werkt Judella precies vijf jaar als praktijkondersteuner bij Pameijer. “Het werken met cliënten voelde vanaf dag één vertrouwd. Alsof ik dat in een vorig leven al had gedaan." Die uitspraak bevat een flinke kern van waarheid. Om dat te begrijpen, moeten we even terug in de tijd.
‘Tante’ van 16 jongeren
Judella was 17 jaar toen ze naar Nederland kwam. Ze groeide op op Bonaire, waar ze als klein meisje goed leerde koken van haar oma. Niet zo gek dus dat ze haar eerste jaren in Roermond vooral in de horeca werkte.
Na verloop van tijd verhuisde ze met haar 3 kinderen naar Rotterdam-IJsselmonde. Regelmatig kwamen er vrienden van haar kinderen langs die het thuis niet makkelijk hadden. Sommigen hadden nauwelijks kleren of eten. "Mijn zoon nam een keer een vriend mee en vroeg of hij zijn eigen kleren aan die jongen mocht geven. Natuurlijk mocht dat." En zo kwamen er steeds meer jongeren over de vloer. Op een gegeven moment had ze wel 16 jongeren in huis. Dat ze haar allemaal ‘tante’ noemden, zegt veel over de verbinding en veiligheid die ze bij haar voelden.
Stempel
Judella zag iets bij de jongeren wat anderen niet zagen. Volgens haar zaten ze klem tussen 4 werelden: thuis, school, buiten en social media. Ze ging regelmatig langs bij hun ouders en ontdekte dat geldgebrek vaak de oorzaak was van de problemen thuis. "Jongeren raken daardoor gefrustreerd, verliezen zichzelf en gaan dingen doen die niet goed voor hen zijn. Soms is dat zelfs gewelddadig of crimineel gedrag. Voor je het weet krijgen ze het stempel ‘probleemjongere’. Vervolgens staan er allerlei instanties voor de deur, maar die lossen vaak de problemen niet op. Ze willen allemaal iets anders en sluiten niet aan op de leefwereld van de jongeren. Als je niet echt naar de mens kijkt, maak je nooit verbinding."
Judella maakte die verbinding wel. Op eigen initiatief belde ze jongeren van wie ze wist dat ze stalen, vaak in opdracht van volwassen criminelen. Ze zei dan: "Luister, als je nu niet bij mij komt, dan komt de politie je halen. Je moet nu kiezen. Je komt bij mij of je gaat de gevangenis in." En als er toch een rechtszaak kwam, ging ze mee om hen te ondersteunen. Een officier van justitie zei ooit tegen haar: "Waren alle ouders maar zoals u."
Hoe belangrijk Judella ook voor de jongeren was, begrip van instanties als politie, woningbouw en gemeente kreeg ze niet. Toen ook de buren gingen klagen over overlast, moest ze haar huis verlaten. “Ik verhuisde noodgedwongen naar Schiedam. Ik voelde me weggeduwd uit mijn wijk. Net als die jongeren werd ik niet gezien en gehoord. Dat was pijnlijk."
Met de handen op de rug
Judella werkte een paar jaar als jongerencoach. Zo kon ze zich professioneel inzetten voor deze doelgroep. Helaas kon ze dat niet doen op de manier zoals dat wilde. “Gelukkig leerde ik als jongerencoach Pameijer kennen. Omdat we veel samenwerkten, viel het me op hoe gepassioneerd en gemotiveerd mensen met een beperking zijn om iets op eigen kracht te bereiken. Dat inspireerde mij zo, dat ik graag bij Pameijer wilde werken.” Dat gebeurde precies 5 jaar geleden.
Ze werd aangenomen als praktijkondersteuner bij activerings- en ontmoetingscentrum Kreileroord. "Het voelde meteen als thuis. Kreileroord is een warme omgeving dankzij de cliënten en de positieve energie die er hangt." Toch moest ze wel even wennen. "Ik vond het lastig om te ondersteunen met mijn ‘handen op de rug’. Ik los graag direct iets op voor een ander, maar bij Pameijer willen we dat cliënten zoveel mogelijk op eigen kracht doen. Inmiddels heb ik geleerd om mijn handen op mijn rug te houden."
Foodtruck
Vanwege haar horecaverleden is het niet verrassend dat Judella vaak in de keuken van Kreileroord te vinden is. Daar leert ze cliënten koken. “Ik laat ze ook dingen eten die ze niet kennen. Soms denken ze zelfs dat het vergif is. Dan eet ik het eerst zelf. Ze kijken me dan een tijdje onderzoekend aan of het wel goed met me gaat. Daarna durven ze het ook."
Een van haar dromen is om met een foodtruck rond te rijden. "Ik wil ermee op pad met cliënten om zelfgemaakt eten te verkopen in de wijk. Dat lijkt mij een geweldige manier om letterlijk met cliënten door de samenleving te rijden." Ze was zelfs al begonnen om deze droom waar te maken. “Ik kocht een tweedehands truck en had er veel vrije tijd, energie en geld ingestopt om hem op te knappen. Maar voordat ik er echt mee de weg op kon, werd hij gestolen. Triest, maar ik hoop dat het alsnog een keer lukt.”
Iedereen verdient de kans om mee te doen
Judella ziet een belangrijke parallel tussen haar werk met cliënten bij Kreileroord en haar inzet voor jongeren in een lastige thuissituatie: “Wie je ook bent, waar je ook vandaan komt en wat je uitdaging ook is, iedereen verdient de kans om mee te doen. En iemand een kans geven, begint met het maken van verbinding.” Dat is haar kracht.
De jongens die bij Judella thuiskwamen met het etiket ‘probleemjongere’, zoeken hun ‘tante’ nog regelmatig op. “Veel van hen vertellen me dat ze jongerenwerker willen worden. Dat emotioneert mij. Net zoals het mij raakt als een cliënt uiteindelijk zelfstandig een lekker recept klaarmaakt in de keuken van Kreileroord. Het is mooi om te zien hoe mensen zich ontwikkelen als ze gezien worden, gehoord worden en kansen krijgen."